AGJËRIMI

SHPJEGIME TEMATIKE:
AGJËRIMI

Të agjërosh do të thotë të heqësh dorë nga kënaqja e çdo dëshire fizike. Mund të
jetë i vullnetshëm (sikurse në këtë pasazh) ose i pavullnetshëm (si te Veprat 27:33
apo 2 Kor. 11:27). Në DhR, ai lidhet bashkë me pikëllimin (Mt. 9:14-15) dhe lutjen
(Lu. 2:37; Vep 14:23). Në këto pasazhe, agjërimi e shoqëronte lutjen si një
demonstrim i seriozitetit për të dalluar vullnetin e Perëndisë.

Agjërimi nuk ka ndonjë meritë për sa i përket shpëtimit dhe as nuk e vë të
krishterin në një pozitë të posaçme përpara Perëndisë. Një herë një farise u mburr
që agjëronte dy herë në javë. Megjithatë, një gjë e tillë nuk i solli shfajësimin që
kërkonte (Lu. 18:12, 14). Kur një i krishterë agjëron në fshehtësi si ushtrim
frymëror, Perëndia shikon dhe shpërblen. Ndërsa agjërimi nuk urdhërohet në
DhR, ai inkurajohet me premtimin e shpërblimit. Ai mund të jetë një ndihmë në
jetën e lutjes, duke larguar mpirjen dhe dremitjen. Ai është i vlefshëm në kohë
krize kur personi dëshiron të dallojë vullnetin e Perëndisë. Gjithashtu ka vlerë
sepse ndihmon vetëkontrollin. Agjërimi është një çështje midis një individi dhe
Perëndisë, që duhet bërë vetëm me dëshirën për t'i pëlqyer Atij. Ai e humbet vlerën
kur imponohet nga jashtë ose kur ekspozohet për një motiv të gabuar.